คิดมานาน เราเฝ้ามองมานาน นานเสียจนเธอเอง รู้ตัวเอง ว่ามีคนเฝ้ามอง แอบมองเธอทุกเวลา

ก็ถามตัวเอง ว่าเรานั้นมีอะไร มองเขามองทำไม แล้วยังไง แอบติดใจเธอหรือเปล่า

อย่างเราทำได้คงเพียงแต่มอง ได้แต่ร่ำร้องเรียกในใจ

(อย่าดีกว่า) ลืมเสียดีกว่า ลืมซะเรา บอกตัวเองได้แต่บอกตัวเอง

ว่าอย่าดีกว่า ลืมเสียดีกว่า ลืมซะเรา บอกตัวเองได้แต่บอกตัวเอง ว่าอย่าดีกว่า

ก็ถามตัวเอง ว่าเรานั้นมีอะไร มองเขามองทำไม แล้วยังไง

แอบติดใจเธอรึเปล่า อย่างเราทำได้คงเพียงแต่มอง ได้แต่ร่ำร้องเรียกในใจ

ก็รู้ตัวเอง แอบรักเธอมาตั้งนาน รั้วบ้านเรามันติดกัน แต่เรานั้นก็ห่างกันไกล ก็รู้ตัวดี ไม่รู้ทำไม ไกลกันดั่งเหมือนว่าดินกับฟ้า

(อย่าดีกว่า) ลืมเสียดีกว่า ลืมซะเรา บอกตัวเองได้แต่บอกตัวเอง

ว่าอย่าดีกว่า ลืมเสียดีกว่า ลืมซะเรา บอกตัวเองได้แต่บอกตัวเอง ว่าอย่าดีกว่า

(อย่าดีกว่า) ลืมเสียดีกว่า ลืมซะเรา บอกตัวเองได้แต่บอกตัวเอง

ว่าอย่าดีกว่า ลืมเสียดีกว่า ลืมซะเรา บอกตัวเองได้แต่บอกตัวเอง ว่าอย่าดีกว่า

(อย่าดีกว่า) ลืมเสียดีกว่า ลืมซะเรา บอกตัวเองได้แต่บอกตัวเอง

ว่าอย่าดีกว่า ลืมเสียดีกว่า ลืมซะเรา บอกตัวเองได้แต่บอกตัวเอง ว่าอย่าดีกว่า

* * * * * * * * * * * *

อู๊ดกับแอ๊ด

พอตื่นนอนเช้าก็โทรถึงกัน โทรอยู่เสมอโทรกันอยู่ทุกวัน คุยกันทีก็นานเสมอ พูดกันจัง เป็นประจำพูดอยู่อย่างนั้น

ว่าไม่ฟัง จนคุณพ่อเธอรำคาญ จนคุณแม่ต้องเรียกไปล้างจาน พอตกตอนสายเธอจึงพบกัน เจออยู่เสมอเจอกันอยู่ทุกวัน

ทำอะไรทำด้วยกันเสมอ ทุกทีไป จนใครๆ เอะใจสงสัย ว่าไหนอะไร ยังมีคนที่ไม่เข้าใจ ใครเป็นใครอย่างไหนอยู่ได้ยังไง

อู๊ดกับแอ๊ดเป็นเพื่อนกัน เดินไปไหนไปด้วยกัน จนใครๆ ได้เห็นต่างต้องมองเหลียวหลัง ดูๆ ไปยังหวังว่าเป็นแค่เพื่อนกัน

อู๊ดกับแอ๊ดเป็นเพื่อนกัน ( อู๊ดกับแอ๊ดเป็นเพื่อนกัน )

จนใครๆ ได้เห็นต่้างต้องมองเหลียวหลัง ดูๆ ไปยังหวังว่าเป็นแค่เพื่อนกัน

อู๊ดนั้นก็สวย แอ๊ดก็น่ารักดี ยังไงล่ะทีนี้ อู๊ีดแอ๊ดวุ่นดีแล้วจะทำไง

อู๊ดกับแอ๊ดเป็นเพื่อนกัน ( อู๊ดกับแอ๊ดเป็นเพื่อนกัน )

อู๊ดกับแอ๊ดเป็นเพื่อนกัน ( อู๊ดกับแอ๊ดเป็นเพื่อนกัน )

เดินไปไหนไปด้วยกัน ( เดินไปไหนไปด้วยกัน )

* * * * * * * * * * * *

รักปอนปอน

ตัวฉันคนอย่างตัวฉันใครจะมาสนใจ คนสวยคนที่ดีพร้อมเขาก็มองข้ามไป

เพราะฉันมันเป็นคนแบบปอนปอนทั่วไป ไม่เห็นจะมีดีที่ใดปล่อยชีวิตไปวันวัน

ได้แต่ฝันจะมีใครอยู่ข้างเคียง

ยามเหงาได้แต่ทนเอาเราเกิดเป็นผู้ชาย เจียมไว้ได้แต่เจียมหัวใจได้แต่คอยซักวัน

และแล้วมาเจอคนแบบปอนปอนเหมือนกัน ตัวฉันจึงมีคนรู้ใจไปไหนก็ไปกันต่างก็รู้ในใจกัน

เรามั่นใจ..เราจะฝ่าฟันเรารู้เรา มีกันและกันเราจะแบ่งปันจะบวกใจ ให้เป็นหนึ่งเดียว..บางครั้งถ้าหากเจอฝน

เราจะทนด้วยกันเราหนาวเราเปียกปอนเท่าใด

เดินต่อไปไม่หวั่นเพราะรู้ว่าเราเป็น แบบปอนปอนเหมือนกันมีร่มเพียงคันเดียวก็พอ

เท่านั้นก็พอใจหากลมฝนจะแรงไปเราไม่กลัว

(Solo....)

และแล้วมาเจอคนแบบปอนปอนเหมือนกัน ตัวฉันจึงมีคนรู้ใจไปไหนก็ไปกัน ต่างก็รู้ในใจกันเรามั่นใจไปไหนก็ไปกัน

ต่างก็รู้ในใจกันอย่างนี้บางครั้งถ้าหากเจอฝน

เราจะทนด้วยกันเราหนาวเราเปียกปอนเท่าใด เดินต่อไปไม่หวั่นบางครั้งถ้าหากเจอฝน

เราจะทนด้วยกันเราหนาวเราเปียกปอนเท่าใด เดินต่อไปไม่หวั่น

* * * * * * * * * * * *

อยากจะบอกใครสักคน

หนใดที่ใจเหงา ทุกคราวที่เราท้อ ขอเพียงแต่มีแค่ใครคนนึง ทุกข์จนสุดทนไหว ร้อนรนขึ้นยามใด อยากจะบอกใครสักคน

ถึงใครต่อใครเขา เห็นเราหมดความหมาย ขอเพียงแต่มีแค่ใครคนหนึ่้ง

ถึงวันที่สับสนทุกข์ทนอยู่ในใจ อยากจะบอกใครสักคน สักคน ที่จะรู้ สักคนจะได้ไหม สักคน

ถึงคราวที่สดใส ครั้งใดที่สุขสม ขอคนชื่นแค่เพียงคนหนึ่ง ถึงวันที่มองฟ้า คว้าดาวได้ดังใจ อยากจะบอกใครสักคน

ใจเราเป็นแต่เนื้อแค่ก้อนหนึ่ง มันจึงมีเวลาจะอ่อนแอ เพียงตัวเราลำพังอ้างว้างไร้ทางแก้ จึงจำใจยอมทนเก็บไว้ แต่อยากจะบอกใครสักคน

เพียงคนเดียวจริงๆ ที่ขอไว้เป็นเพื่อน เพียงคนเดียวคอยเตือนและเข้าใจ

มีคนเป็นพันๆ หมื่นแสนล้านที่บนโลก เพียงคนเดียวจะมีบ้างไหม อยากจะบอกใครสักคน

* * * * * * * * * * * *

เรามันก็เป็นอย่างนี้

เป็นบางทีเราใจร้อนไปหน่อย ทำอะไรก็คอยวู่วาม เป็นบางทีนั้นเรานั้นมันก็ห่าม ห่ามไปตามเพื่อนฝูงก็เฮกันไป

เป็นบางทีเราก็เก๋าไปหน่อย เดินในซอยก็เต็มคับซอย เป็นบางทีเราก็กวนไปหน่อย ไม่ค่อยงามตามสายตาผู้ใหญ่

บางเวลาเราเหมือนผู้ใหญ่ ทำอะไรได้ดี พอบางทีคนเห็นเป็นเด็ก ทำอะไรไม่เป็น

เป็นอะไรไม่รู้ดูมันสับสน ฉันเป็นอย่างไหน ทำอะไรผิดพลั้งพลาดไปต้องขอโทษที ต้องขอโทษที เรามันก็เป็นอย่างนี้

เจออะไรอยากจะรู้ทุกอย่าง อยากจะลองให้มันรู้ไป คงมีวันเราได้เป็นผู้ใหญ่ ได้เข้าใจได้รู้ก็ดีไปเอง

* * * * * * * * * * * *

สมน้ำหน้าซ่านัก

ทุกๆ ครั้งเวลามีใครมาเตือนเราไม่เคยฟัง แม้กระทั่งใจเราคอยเตือนตัวเองเราก็ยังรั้น รู้ทั้งรู้ก็ยังดันทุรัง ยังกล้าจะทำอวดเก่ง

รู้ทั้งรู้เธอเอง มีคนจองอยู่ก่อนแล้ว ไม่มีวี่แวว แล้วยังคอยจะมอง ยังมาทำเรียกร้อง แต่ก็ต้องร้องอกหัก

สมน้ำหน้า สมน้ำหน้าซ่านัก สมน้ำหน้า สมน้ำหน้าซ่านัก โอย.....

สมน้ำหน้า สมน้ำหน้าซ่านัก สมน้ำหน้า สมน้ำหน้าซ่านัก

รู้ทั้งรู้เธอมีแฟนทำไมเราไม่ตัดใจ คิดจะรักเธอมันไกลเกินไปเราก็ยังหวัง รู้ทั้งรู้ก็ยังดันทุรัง ยังกล้าจะทำอวดเก่ง

รู้ทั้งรู้เธอเองมีคนจองอยู่ก่อนแล้ว ไม่มีวี่แววแล้วยังคอยจะมอง ยังมาทำเรียกร้องแต่ก็ต้องร้องอกหัก

สมน้ำหน้า สมน้ำหน้าซ่านัก สมน้ำหน้า สมน้ำหน้าซ่านัก โอย.....

สมน้ำหน้าสมน้ำหน้าซ่านักสมน้ำหน้าสมน้ำหน้าซ่านัก

( สมไหมล่ะ ) ซ่านัก สมน้ำหน้า

* * * * * * * * * * * *

ฝันที่อยู่ไกล

ทุกครั้งที่เราไม่เข้าใจ สำนึกเดียวดาย ใช้ชีวิตก้าวไปอยู่กับวันที่โหดร้าย

เหลียวหลังหาฝันเหนี่ยวรั้ง เกินกำลังทลาย ถึงกระนั้นไม่วายจะเจ็บช้ำ เหมือนฉันหลงละเมอตามหาใคร ฉันค้นหาความจริงอยู่ที่ไหน

ฉันหวังเพียงได้คงเจอ เพราะฉันหวังเพียงกำลังใจ ก้าวไปก้าวไปอย่างไม่หยุดยั้ง

ฝันนั้นยังไกล ทำให้ใจมีพลัง แม้ล้มลงไป ทำให้ลุกขึั้นยืนอีกครั้ง ถ้าหากตั้งใจต้องรีบก้าวไป เวลายังมีอยู่ หนทางนั้นยังรออยู่

รีบเร่งไปสู่จุดมุ่งหมายที่อยู่ไม่ไกล....ให้ดี

* * * * * * * * * * * *

สักวันคงได้ดี

นึกถึงตอนเรายังเล็กเป็นเด็กดี หน้าที่มีคือขยันและหมั่นเพีัยร คอยทำตัวดีๆ อย่าเกอย่าซนอย่าเสีย

ทำตามคำสั่งสอนทุกคำ ทำดีดีเอาไว้ก็แล้วกัน เรียนเรียนไปขยันแล้วดี คงมีบุญเป็นถึงเจ้านายใหญ่โต

แม้นรักดีมีคนรู้ผู้ใหญ่ชม แม้นนิยมจะเป็นโก๋ผู้ใหญ่ตี พยายามทำตัวไม่เก เอาดีก็ดี ทำตัวดีเพียงหวังสักวัน คงเป็นวันที่ฉันได้ดี

เป็นคนดีอย่างเขาว่ากัน ทนรอคอยวันนั้นจะมา เพียงแต่ใคร ใครจะรู้ว่าเมื่อไหร่ จึงจะได้ดีอย่างหวัง ( เรียนเข้าไป )

ทุกวิชาเราขยันคนชื่นชม ทั้งสังคมเลขคณิตอังกฤษไทย เรียนกันเป็นปีๆ ให้เรียนก็เรียนเข้าไป ( เรียนเข้าไป )

เรียนทำไมเรียนเยอะเรียนยัน เรียนทำไมไม่รู้เหมือนกัน ใจมีเพียงแต่หวังสักวัน คงเป็นวันที่ฉันนั้นคงได้ดี

( สมจริงดั่งใจที่หวัง ) สมจิงดั่งคำที่ผู้ใหญ่คอย สอนเรากันมา

* * * * * * * * * * * *

จำฝังใจ

จากวันที่เคยมาพบมาเจอกัน จากวันที่เคยมีรักและทำดีให้กัน

และจากวันที่ต่างเคยร่วมทุกข์และร่วมสุข จากวันที่มีรอยยิ้มเคยดีใจเคยร้องไห้ด้วยกัน

แล้ววันหนึ่ง ถึงวันเธอจากไป จากกันไปอย่างง่ายดาย ไม่มีคำเอ่ยลา ไม่มีน้ำใจ

ทุกสิ่งที่เคยร่วมทำ กลับมากลายเป็นแค่ฝันไป ทุกสิ่งที่เคยร่วมใจ จะลืมไปให้หมดสิ้นกัน

จากวันที่เคยหกล้มและซมซาน ต่างคนช่วยกันฉุดแขนคอยประคองฝ่าฟัา

คงหมดกันเพียงเท่านี้ความรักเอาใจใส่ จะลืมว่าใครเคยทิ้งเราไปไกลโดยไม่ลาซักคำ

จดจำให้มันฝังใจ ว่าเวลาช่วงหนึ่งหายไป จำว่าไม่เคยพบใคร ไม่มีใครเคยอยู่เคยทิ้งเราไป

จำฝังใจ ว่าเวลาช่วงหนึ่งหายไป จำว่าไม่เคยพบใคร ไม่มีใครเคยอยู่เคยทิ้งเราไป

จดจำให้มันฝังใจ ว่าเวลาช่วงหนึ่งหายไป จำว่าไม่เคยพบใคร ไม่มีใครเคยอยู่เคยทิ้งเราไป

จำฝังใจ ว่าเวลาช่วงหนึ่งหายไป จำว่าไม่เคยพบใคร ไม่มีใครเคยอยู่เคยทิ้งเราไป

จดจำให้มันฝังใจ จำว่าไม่เคยพบใคร ไม่มีใครเคยอยู่เคยทิ้งเราไป จดจำให้มันฝังใจ

* * * * * * * * * * * *

ลุง

ฉันได้ยินมากับหู ดูมากับตา เห็นผู้คนก็สับสนวุ่นไปก็วุ่นมา แล้วพบใครคนหนึ่งนั้น ฉันเลยสะดุดตา

เห็นท่าทางก็รู้ว่าลุงแกอยู่ท้องนา แกเดินไปไม่รู้ทิศทาง แกจะเดินไปในทิศใด คนเต็มเมืองไม่เห็นสนใจ แกจะเดินไปไหน

แล้วฉันรีบเดินไปจับแขน ถามแกให้แน่ใจ ลุงครับนี่ลุงจะไปไหน นี่ลุงมาจากที่ใด แกยิ้มแล้วแกก็บอกฉัน บ้านลุงมันอยู่ไกล

ตาพล้าลูกชายมันอยู่แถว แถวสะพานควาย เมืองมันโตจริงนะหลานชาย คนมันรุมดูแล้ววุ่นวาย ลุงเดินไำปจนรถจะทับตาย

สะพานควายอยู่ไหน โธ่ลุง ลุง โธ่ลุง ลุง ( จะไปไหนลุง )

ฉันได้ยินมากับหู ได้ดูสระอา ( สะพานควายอยู่ไหนอ่ะ )